سه شنبه 1 مرداد 1398
کد مطلب: 13153
تاریخ انتشار : 3 اسفند, 1395 - 19:24
دوم اسفند روز جهانی زبان مادری است زبانی که از ازل با روح و جان ما سرشته شده و فطرت واقعی ما را یادآور می‌شود.

آلفونس دوده نویسنده نامدار فرانسوی، در نوشته‌های خود به پرورش افکار توجه زیادی داشت و سعی می‌کرد تا با بیانی ساده آنها را به خواننده خود منتقل کند. داستان کوتاه" آخرین درس" یکی از مشهورترین آثار او ست که طی آن وی وضعیت روحی کودکی را بیان می‌کند که طی سال‌ها به اهمیت زبان مادری و ارزش‌های فرهنگی و اخلاقی سرزمین خود پی‌نبرده است، ولی اشغال میهن او توسط نیروهای دشمن او را از خواب غفلت بیدار می‌کند.

دوم اسفند روز جهانی زبان مادری است زبانی که از ازل با روح و جان ما سرشته شده و فطرت واقعی ما را یادآور می‌شود، زبان عشق به هستی و کائنات، عشق به مردم و باورهای فرهنگی، عشق به مادر که تکلم را کلمه به کلمه به ما آموخت و زبان ارتباطی ما با جهان و آدم‌هایش را هجا کرد.

زبان مادری همان که همواره اصوات، حروف و فرهنگش ما را به وجد می‌آورد و شوق زندگی را در ما جاری می‌کند، اما دریغ که شبیخون فرهنگی غرب لحظه به لحظه ما را احاطه می‌کند، فرهنگ ناب بومی مارا تسخیر می‌کند، زبان زلال مادری ما را باترفندهای رسانه‌ای و محتواهای ضد فرهنگی، می‌رباید و عشق مادری ما را رفته رفته به یغما می‌برد تا هویت اصیل مارا مُثله کند و ... .

امروزه با رواج فرهنگ منحط غربی در اشکال مختلف نظیر جشن تولد کودکان به شیوه‌های نامتعارف ،بازی‌های رایانه‌ای، انیمیشن‌های هدفدار، اپلیکیشن‌های غیربومی، نقاشی‌ها و صورتک‌های تبلیغاتی در شبکه‌های اجتماعی موبایلی و ... روز به روز زبان مادری مورد تهاجم فرهنگی واقع می‌شود تاجایی که دیگر حتی خانواده‌ها با تقلیدهای مخرب ، علاوه بر خودداری از آموزش زبان مادری، از نامگذاری فرزندان خود به نام‌های محلی و ایرانی اصیل احساس عقب ماندگی فرهنگی می‌کنند و اسم‌های نامتعارف و غیر ایرانی اسلامی را برای آنان بر می‌گزینند.

آنان حتی اجازه نمی‌دهند در مراسم مختلف اجتماعی و مهمانی‌های خانوادگی فرزندانشان به زبان مادری تکلم کنند، اینجاست که خواسته یا ناخواسته مقدمات ویرانی یک فرهنگ با اضمحلال زبان مادری فراهم می‌شود و فرزندان چنین جامعه‌ای، نسبت به فرهنگ، اندیشمندان، زبان، تاریخ و تمام گذشتة خود بیگانه شده و به نسلی آماده پذیرفتن بَردگی تبدیل خواهند شد.

از سوی دیگر از دیدگاه اندیشمندان" یک نسل تنها زمانی به برده تبدیل خواهد شد که از زبان مادریش و از فرهنگ و تاریخش جدا افتاده باشد.
 در واقع، فرهنگ، تاریخ و هویت آنان نابود شده و به بردگان و انسان‌های درجه دوم تبدیل می‌شوند و در نهایت نامشان و فرهنگ‌شان از صفحة تاریخ محو خواهد شد.

زیرا تنها مردمی به آسانی خواهد مُرد و نامشان از تاریخ زدوده خواهد شد که زبان مادری آنان به دست فراموشی سپرده شده باشد." بی‌دلیل نیست که در سال 1952 دانشجویان دانشگاه‌های داکا پایتخت بنگلادش برای ملی کردن زبان بنگالی به تطاهرات مسالمت‌آمیز دست زدند و در یورش خشونت بار پلیس تعدادی از آنان جان خود را از دست دادند.

این حرکت مدنی سبب شد تا سازمان فرهنگی یونسکو روز 21 نوامبر 1999  را روز جهانی زبان مادری اعلام کند، در ایران عزیز ما هم برابر با اصل 15 قانون اساسی، «زبان و خط رسمی و مشترک مردم ایران فارسی است. اسناد و مکاتبات و متون رسمی و کتب درسی باید با این زبان و خط باشد، ولی استفاده از زبان‌های محلی و قومی در مطبوعات و رسانه‌های گروهی و تدریس ادبیات آنها در مدارس، در کنار زبان فارسی آزاد است» بنابراین با پاسداشت زبان معیار و رسمی کشور می‌توانیم با ترویج زبان مادری و قومی به قوام و توسعه فرهنگی نائل آییم، درخاتمه نظر به این گفته که؛
ملتی که زبان مادری خود را فراموش کند، مانند فردی زندانی ست که کلید زندانش را گُم کرده باشد، کلید هویت و فرهنگ اصیل خود را خردمندانه و مسئولانه در مشت‌های خود بفشاریم و همواره به گرمی زبان قلب و ذهن خود را عاشقانه پاس بداریم.

انتهای پیام/

منبع:ايلام بيدار

نظر شما